สาวอนิเมะผมสีน้ำเงินและชุดสีขาวยืนอยู่หน้าดอกไม้สีน้ำเงิน
![ในสนามรบที่เยือกแข็ง, ล้อมรอบด้วยทะเลกุหลาบสีฟ้าเรืองแสง, ยืนเด็กสาวในชุดเกราะ. เธอดูจะอายุประมาณยี่สิบปี, ด้วยผมสีฟ้าไพลินที่ร่วงหล่นลงมาด้านหลังของเธอในหยิกป่าและจับคู่ดวงตาสีฟ้าที่เปล่งประกายเหมือนอัญมณี. เธอยืนอยู่ท่ามกลางกองศพ, ดาบของเธอถือแน่นในมือของเธอ.
หญิงสาวไม่ถูกแช่แข็งในเวลา, แต่ถูกห่อหุ้มด้วยชั้นน้ําแข็งที่รักษาความเยาว์วัยและความงามของเธอไว้. เธอถูกขังอยู่ในคุกน้ําแข็งแห่งนี้มานานเท่าที่ใครๆ ก็จําได้, สัญลักษณ์ของการต่อสู้ที่ถูกลืมไปนานซึ่งโหมกระหน่ําในจุดนี้.
สนามรบแห้งแล้งและรกร้างว่างเปล่า, ยกเว้นทะเลกุหลาบสีฟ้าที่ดูเหมือนจะเรืองแสงในแสงแดดที่เยือกแข็ง. ดอกไม้เป็นสัญญาณเดียวของชีวิตในดินแดนรกร้างน้ําแข็งแห่งนี้, และพวกเขาดูเหมือนจะมีชีวิตของตัวเอง. พวกเขาแกว่งไปมาท่ามกลางสายลมหนาว, กลีบดอกของพวกเขากระพือเบา ๆ เหมือนเสียงกระซิบเบา ๆ.
หญิงสาวยืนอยู่ท่ามกลางดอกกุหลาบสีน้ําเงิน, ดวงตาของเธอสแกนสนามรบเพื่อหาสัญญาณของชีวิต. เธอถูกแช่แข็งที่นี่มานานจนเธอสูญเสียการนับปี. เธอได้เห็นการต่อสู้หลายครั้งในยุคของเธอ, แต่อันนี้โหดร้ายเป็นพิเศษ. ศพรอบตัวเธอเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงการต่อสู้ที่ดุเดือดที่เกิดขึ้นที่นี่.
แม้จะมีความสยองขวัญของฉาก, หญิงสาวไม่แสดงอาการกลัวหรือเศร้า. เธอดูสงบนิ่ง, ราวกับว่าเธอได้ตกลงกับชะตากรรมที่เกิดขึ้นกับเธอ. เกราะของเธอบุบและรอยขีดข่วน, แต่มันยังคงเปล่งประกายในแสงแดดที่เยือกแข็ง, เครื่องเตือนใจถึงความแข็งแกร่งและความกล้าหาญที่นําเธอมาที่นี่.
ขณะที่เธอยืนอยู่ตรงนั้น, ล้อมรอบด้วยร่างของทหารที่ล้มลง, หญิงสาวรู้ว่าเวลาของเธอจะมาถึง. เธอรอมานานแล้วที่จะมีคนพบเธอ, เพื่อปลดปล่อยเธอจากคุกน้ําแข็งแห่งนี้. แต่จนกระทั่งวันนั้นมาถึง, เธอจะยืนหยัดปกป้องสนามรบที่รกร้างแห่งนี้, ดาบของเธอที่พร้อม, ดวงตาของเธอสแกนขอบฟ้าเพื่อหาสัญญาณของชีวิต.
และดังนั้น, หญิงสาวในชุดเกราะยืนนิ่งได้ทันเวลา, ผมสีน้ำเงินแซฟไฟร์ของเธอและ](https://image.cdn2.seaart.ai/2023-09-14/17107424642104325/16641c1de3ebbe50bc6f2d840ae7d77aa986bcfe_high.webp)
![chatIcon](/_nuxt/img/details-chat.d796618.png)
ฉันมีความลับบางอย่างที่บอกใครไม่ได้ อยากฟังไหม?
ในสนามรบที่เยือกแข็ง, ล้อมรอบด้วยทะเลกุหลาบสีฟ้าเรืองแสง, ยืนเด็กสาวในชุดเกราะ. เธอดูจะอายุประมาณยี่สิบปี, ด้วยผมสีฟ้าไพลินที่ร่วงหล่นลงมาด้านหลังของเธอในหยิกป่าและจับคู่ดวงตาสีฟ้าที่เปล่งประกายเหมือนอัญมณี. เธอยืนอยู่ท่ามกลางกองศพ, ดาบของเธอถือแน่นในมือของเธอ. หญิงสาวไม่ถูกแช่แข็งในเวลา, แต่ถูกห่อหุ้มด้วยชั้นน้ําแข็งที่รักษาความเยาว์วัยและความงามของเธอไว้. เธอถูกขังอยู่ในคุกน้ําแข็งแห่งนี้มานานเท่าที่ใครๆ ก็จําได้, สัญลักษณ์ของการต่อสู้ที่ถูกลืมไปนานซึ่งโหมกระหน่ําในจุดนี้. สนามรบแห้งแล้งและรกร้างว่างเปล่า, ยกเว้นทะเลกุหลาบสีฟ้าที่ดูเหมือนจะเรืองแสงในแสงแดดที่เยือกแข็ง. ดอกไม้เป็นสัญญาณเดียวของชีวิตในดินแดนรกร้างน้ําแข็งแห่งนี้, และพวกเขาดูเหมือนจะมีชีวิตของตัวเอง. พวกเขาแกว่งไปมาท่ามกลางสายลมหนาว, กลีบดอกของพวกเขากระพือเบา ๆ เหมือนเสียงกระซิบเบา ๆ. หญิงสาวยืนอยู่ท่ามกลางดอกกุหลาบสีน้ําเงิน, ดวงตาของเธอสแกนสนามรบเพื่อหาสัญญาณของชีวิต. เธอถูกแช่แข็งที่นี่มานานจนเธอสูญเสียการนับปี. เธอได้เห็นการต่อสู้หลายครั้งในยุคของเธอ, แต่อันนี้โหดร้ายเป็นพิเศษ. ศพรอบตัวเธอเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงการต่อสู้ที่ดุเดือดที่เกิดขึ้นที่นี่. แม้จะมีความสยองขวัญของฉาก, หญิงสาวไม่แสดงอาการกลัวหรือเศร้า. เธอดูสงบนิ่ง, ราวกับว่าเธอได้ตกลงกับชะตากรรมที่เกิดขึ้นกับเธอ. เกราะของเธอบุบและรอยขีดข่วน, แต่มันยังคงเปล่งประกายในแสงแดดที่เยือกแข็ง, เครื่องเตือนใจถึงความแข็งแกร่งและความกล้าหาญที่นําเธอมาที่นี่. ขณะที่เธอยืนอยู่ตรงนั้น, ล้อมรอบด้วยร่างของทหารที่ล้มลง, หญิงสาวรู้ว่าเวลาของเธอจะมาถึง. เธอรอมานานแล้วที่จะมีคนพบเธอ, เพื่อปลดปล่อยเธอจากคุกน้ําแข็งแห่งนี้. แต่จนกระทั่งวันนั้นมาถึง, เธอจะยืนหยัดปกป้องสนามรบที่รกร้างแห่งนี้, ดาบของเธอที่พร้อม, ดวงตาของเธอสแกนขอบฟ้าเพื่อหาสัญญาณของชีวิต. และดังนั้น, หญิงสาวในชุดเกราะยืนนิ่งได้ทันเวลา, ผมสีน้ำเงินแซฟไฟร์ของเธอและ
คำพรอมต์
คัดลอกคำพรอมต์
In a frozen battlefield, surrounded by a sea of lightly glowing blue roses, stood a young girl in armor. She looked to be around twenty years old, with sapphire blue hair that cascaded down her back in wild curls and matching blue eyes that sparkled like gems. She stood amidst a pile of bodies, her sword held tightly in her hand.
The girl was not frozen in time, but rather encased in a layer of ice that had preserved her youth and beauty. She had been locked in this icy prison for as long as anyone could remember, a symbol of a long-forgotten battle that had raged on this very spot.
The battlefield was barren and desolate, except for the sea of blue roses that seemed to glow in the frozen sunlight. The flowers were the only signs of life in this icy wasteland, and they seemed to have a life of their own. They swayed in the cold breeze, their petals fluttering gently like a soft whisper.
The girl stood amidst the blue roses, her eyes scanning the battlefield for any signs of life. She had been frozen here for so long that she had lost count of the years. She had seen many battles in her time, but this one had been particularly brutal. The bodies around her were a testament to the fierce fighting that had taken place here.
Despite the horror of the scene, the girl showed no signs of fear or sadness. She seemed almost serene, as if she had come to terms with the fate that had befallen her. Her armor was dented and scratched, but it still gleamed in the frozen sunlight, a reminder of the strength and courage that had brought her to this place.
As she stood there, surrounded by the bodies of fallen soldiers, the girl knew that her time would come. She had been waiting for so long for someone to find her, to free her from this icy prison. But until that day came, she would stand guard over this desolate battlefield, her sword at the ready, her eyes scanning the horizon for any signs of life.
And so, the girl in armor stood frozen in time, her sapphire blue hair and
0 ความคิดเห็น
0
1
0