ภาพระยะใกล้ของคนที่มีผมยาวและดาบ
![ในดินแดนรกร้างอันหนาวเหน็บของสนามรบที่ครั้งหนึ่งเคยพลุกพล่าน, เด็กสาวยืนนิ่งท่ามกลางความเงียบอันน่าขนลุก. เธอถูกห่อหุ้มด้วยน้ำแข็ง, แช่แข็งในเวลา, แต่ชุดเกราะและดาบของเธอเป็นพยานถึงการต่อสู้อันดุเดือดที่เกิดขึ้นรอบตัวเธอ.
เด็กสาวคนดังกล่าวมีอายุประมาณ 20 ปี, ด้วยผมสีน้ำเงินเข้มและดวงตาที่เปล่งประกายในแสงแดดที่ส่องผ่านเมฆหนาทึบได้อย่างหวุดหวิด. เธอถูกปกคลุมไปด้วยเลือด, ดาบของเธอเปื้อนเลือดสีแดงจากเลือดที่เธอหลั่งออกมา.
รอบตัวเธอมีกองศพวางอยู่, ตกอยู่ในห้วงเวลาสุดท้ายของความทุกข์ทรมานและความสิ้นหวัง. พื้นดินที่แข็งตัวเต็มไปด้วยอาวุธทุกชนิด, จากดาบ, กระบอง, แกน, และแม้แต่ธนู. พวกเขาถูกทุ่มลงไปในพื้นดิน, เสมือนว่าแผ่นดินโลกได้ปฏิเสธความรุนแรงที่เกิดขึ้นเหนือมันเสียแล้ว.
เด็กสาวยืนอยู่ตรงกลางของทุกสิ่ง, ร่างที่โดดเดี่ยวท่ามกลางความโกลาหลอันเยือกแข็ง. เกราะของเธอชำรุดและขาดรุ่ย, แต่ยังคงส่องสว่างอย่างงดงามในแสงสลัว. เธอถือดาบไว้ในมืออย่างแน่นหนา, เสมือนว่านางพร้อมที่จะสังหารใครก็ตามที่กล้าเข้าใกล้.
เป็นเวลาหลายปี, เด็กสาวยืนแข็งเป็นน้ำแข็งอยู่ในหลุมศพของเธอ, ดวงตาของเธอจ้องมองไปข้างหน้าอย่างว่างเปล่า, ราวกับสูญหายไปในความทรงจำอันห่างไกล. เวลาผ่านไป, และโลกก็เปลี่ยนแปลงไปรอบตัวเธอ, but เธอยังคงอยู่ frozen in place, การเตือนใจอันน่าสะเทือนขวัญถึงความโหดร้ายของสงคราม.
แต่ถึงแม้โลกจะเปลี่ยนแปลงไป, เด็กสาวยังคงไม่เปลี่ยนแปลง. ชุดเกราะและดาบของเธอไม่เป็นสนิม, ผมของเธอไม่ยาว, และดวงตาของเธอไม่ได้ปิดลง. She was แช่แข็งในเวลา, รูปปั้นที่มีชีวิต, สัญลักษณ์แห่งวัฏจักรแห่งความรุนแรงที่ไม่มีวันสิ้นสุดซึ่งก่อกวนโลก.
และดังนั้น, เธอยังคงอยู่, ผู้พิทักษ์เงียบงันในดินแดนรกร้างอันหนาวเหน็บ, ล้อมรอบไปด้วยศพของผู้ที่เสียชีวิตในการรบ. โลกอาจลืมเธอไปแล้ว, but เธอยังคงอยู่, แช่แข็งในเวลา, เป็นพยานถึงวัฏจักรแห่งสงครามและความตายที่ยังคงทำลายล้างแผ่นดินอย่างไม่สิ้นสุด.](https://image.cdn2.seaart.ai/static/14c1633ad4334a68c87e6ce4b737e775/20230415/14f458ec160ff22676bfa5670167857a_low.webp)
![chatIcon](/_nuxt/img/details-chat.d796618.png)
บางเรื่องเรารู้กันแค่สองคน
ในดินแดนรกร้างอันหนาวเหน็บของสนามรบที่ครั้งหนึ่งเคยพลุกพล่าน, เด็กสาวยืนนิ่งท่ามกลางความเงียบอันน่าขนลุก. เธอถูกห่อหุ้มด้วยน้ำแข็ง, แช่แข็งในเวลา, แต่ชุดเกราะและดาบของเธอเป็นพยานถึงการต่อสู้อันดุเดือดที่เกิดขึ้นรอบตัวเธอ. เด็กสาวคนดังกล่าวมีอายุประมาณ 20 ปี, ด้วยผมสีน้ำเงินเข้มและดวงตาที่เปล่งประกายในแสงแดดที่ส่องผ่านเมฆหนาทึบได้อย่างหวุดหวิด. เธอถูกปกคลุมไปด้วยเลือด, ดาบของเธอเปื้อนเลือดสีแดงจากเลือดที่เธอหลั่งออกมา. รอบตัวเธอมีกองศพวางอยู่, ตกอยู่ในห้วงเวลาสุดท้ายของความทุกข์ทรมานและความสิ้นหวัง. พื้นดินที่แข็งตัวเต็มไปด้วยอาวุธทุกชนิด, จากดาบ, กระบอง, แกน, และแม้แต่ธนู. พวกเขาถูกทุ่มลงไปในพื้นดิน, เสมือนว่าแผ่นดินโลกได้ปฏิเสธความรุนแรงที่เกิดขึ้นเหนือมันเสียแล้ว. เด็กสาวยืนอยู่ตรงกลางของทุกสิ่ง, ร่างที่โดดเดี่ยวท่ามกลางความโกลาหลอันเยือกแข็ง. เกราะของเธอชำรุดและขาดรุ่ย, แต่ยังคงส่องสว่างอย่างงดงามในแสงสลัว. เธอถือดาบไว้ในมืออย่างแน่นหนา, เสมือนว่านางพร้อมที่จะสังหารใครก็ตามที่กล้าเข้าใกล้. เป็นเวลาหลายปี, เด็กสาวยืนแข็งเป็นน้ำแข็งอยู่ในหลุมศพของเธอ, ดวงตาของเธอจ้องมองไปข้างหน้าอย่างว่างเปล่า, ราวกับสูญหายไปในความทรงจำอันห่างไกล. เวลาผ่านไป, และโลกก็เปลี่ยนแปลงไปรอบตัวเธอ, but เธอยังคงอยู่ frozen in place, การเตือนใจอันน่าสะเทือนขวัญถึงความโหดร้ายของสงคราม. แต่ถึงแม้โลกจะเปลี่ยนแปลงไป, เด็กสาวยังคงไม่เปลี่ยนแปลง. ชุดเกราะและดาบของเธอไม่เป็นสนิม, ผมของเธอไม่ยาว, และดวงตาของเธอไม่ได้ปิดลง. She was แช่แข็งในเวลา, รูปปั้นที่มีชีวิต, สัญลักษณ์แห่งวัฏจักรแห่งความรุนแรงที่ไม่มีวันสิ้นสุดซึ่งก่อกวนโลก. และดังนั้น, เธอยังคงอยู่, ผู้พิทักษ์เงียบงันในดินแดนรกร้างอันหนาวเหน็บ, ล้อมรอบไปด้วยศพของผู้ที่เสียชีวิตในการรบ. โลกอาจลืมเธอไปแล้ว, but เธอยังคงอยู่, แช่แข็งในเวลา, เป็นพยานถึงวัฏจักรแห่งสงครามและความตายที่ยังคงทำลายล้างแผ่นดินอย่างไม่สิ้นสุด.
คำพรอมต์
คัดลอกคำพรอมต์
In the frozen wasteland of a once-bustling battlefield, a girl stood motionless amidst the eerie silence. She was encased in ice, frozen in time, but her armor and sword were a testament to the ferocious battle that had taken place around her.
The girl was of around 20 years old, with sapphire blue hair and eyes that glimmered in the sunlight that barely made it through the heavy clouds. She was covered in blood, her sword tainted red from the blood she had spilled.
Around her lay a pile of bodies, frozen in their last moments of agony and despair. The frozen ground was littered with weapons of all kinds, from swords, maces, axes, and even bows. They had been plunged into the ground, as if the earth itself had rejected the violence that had taken place above it.
The girl stood in the center of it all, a solitary figure amidst the frozen chaos. Her armor was battered and torn, but it still shone brilliantly in the dim light. Her sword was clutched tightly in her hand, as if she was ready to strike down any who dared to approach.
For years, the girl stood frozen in her icy tomb, her eyes staring blankly ahead, as if lost in some distant memory. Time passed, and the world changed around her, but she remained frozen in place, a haunting reminder of the brutality of war.
But even as the world changed, the girl remained unchanged. Her armor and sword did not rust, her hair did not grow, and her eyes did not close. She was frozen in time, a living statue, a symbol of the endless cycle of violence that plagued the world.
And so, she remained, a silent sentinel in the frozen wasteland, surrounded by the bodies of those who had fallen in battle. The world may have forgotten her, but she remained, frozen in time, a witness to the endless cycle of war and death that continued to ravage the land.
0 ความคิดเห็น
0
0
0